Według prognoz wynikają­cych z tego założenia w XXI w. wystarczy tylko 20% zdolnej do pracy populacji, aby utrzymać funkcjonalność gospodarki światowej. Pozostałe 80% zostanie postawio­ne w obliczu obniżenia swojego statusu społecznego-ekonomicznego. Wzrastająca polaryzacja społeczna przebiega zarówno w układzie wertykalnym (rozwarstwienie wewnątrz społeczności), jak i terytorialnym (obszary rozwinięte gospodarczo versus pozostała część globu).   Ze względu na udział w kumulacji i redystrybucji kapitału I. Wallerstein wyróż­nił obszary centralne, semiperyferyczne i peryferyczne. Z centrum dokonuje się dy­fuzja wzorów instytucji, ideologii, wiedzy technicznej. Centrum gromadzi również nadwyżki kapitału. Peryferia nie posiadają silnych struktur państwowych i instytucjo­nalnych, eksportują do centrum surowce i „nadwyżki” kapitałowo-produkcyjne.


Ze względu na niematerialne tworzywo informacji, proces jej produkcji mógł zostać w znacznym stopniu uniezależniony od określonej lokalizacji terytorialnej. Prawidłowość ta przejawia się na poziomie makrospołecznym przez zjawiska global­nej homogenizacji kulturowej, „usieciowienia świata” „kurczenia się czasoprze­strzeni , a także zmiany gospodarcze związane z alokacją pracy i kapitału. W sferze psychospołecznej wyraża się w osobowości społecznej jednostek, sposobie percepcji rzeczywistości, wartościach i postawach — w tym preferencjach wobec pracy i cza­su wolnego. Akceleracja rozwoju telepracy wynika z wielu cech społeczeństwa glo­balnej informacji, takich jak rozwój technologii, wzrost znaczenia sektora usług — w tym usług niematerialnych, wspomnianych procesów homogenizacji kulturowej, a także „usieciowienia” sfery społecznej, przejawiającego się większym znaczeniem więzi poziomych niż układu wertykalnego oraz spłaszczeniem struktur instytucji i organizacji społecznych.

 

Dzięki procesowi wirtualizacji istnieje możliwość skuteczniejszego wykorzystania rzadkich kompetencji uczestników w ramach wykonywania dyna­micznych działań dopasowujących. Nie bez znaczenia jest możliwość jednoczesnej pracy uczestników w różnych wirtualnych strukturach organizacji. W ten sposób systemy telekooperacji stwarzają praktyczne możliwości wdrożenia nowych rozwią­zań struktur organizacyjnych .W sytuacji wzrastającej złożoności wytwarzanych produktów i świadczonych usług przez przedsiębiorstwo powstają nowe koncepcje reorganizacji przedsiębior­stwa, w których koncentruje się uwagę na kliencie i przyjmowaniu rozwiązań struk­tur organizacyjnych zmierzających do definiowania relatywnie małych i samodziel­nych jednostek organizacyjnych, zwanych modułami.

Odwzorowania złożoności najbardziej zyskownych produktów i usług, co oczywiście związane jest z umiejętnościami kreowania badań, testowania róż­nego rodzaju prototypów, procesów wytwórczych, wzornictwa, systemów marketingowych, serwisu i innych rozwiązań,opracowania koncepcji wdrażania do praktyki gospodarczej dzielenia zaso­bów, implementacji sposobów działania, a także podziału kompetencji na róż­nych stanowiskach występujących w strukturach organizacyjnych. W wielu przedsiębiorstwach warunki funkcjonowania rynku i umiejętności kon­kurowania w istotnym stopniu wpłynęły na powstanie nowych wymagań dotyczą­cych wdrażania strategii konkurowania przez przedsiębiorstwo z wykorzystaniem form organizacji telepracy i telekooperacji.

W ten sposób powstaje potrzeba wprowadzenia nowej formy koordynacji pracy telekooperacji, którą można rozumieć jako formę podziału pracy wspomaganą me­dialnie i polegającą na świadczeniu usług w wielu miejscach między odrębnymi zle­ceniodawcami,jednostkami i organizacjami. Na rysunku 4.5 przedstawiono mo e wypełniania form współzależności telekooperacji, obejmujący telepracę, telezarzą- dzanie i teleusługi.Po wprowadzeniu systemów elektronicznej komunikacji wewnętrznej i zewnętrz­nej z każdego miejsca na świecie praktycznie zanikły problemy związane z geogra­fią. Jednak powstają problemy dotyczące konieczności udzielenia odpowiedzi na następujące kluczowe pytania: Jakie są bariery rozwoju przyszłych form telepracy?  Jakie są doświadczenia zdobyte w toku stosowania różnych form telepracy/Jakie można wyróżnić nowe formy telekooperacji?

Obawiają się również zmiany stałego zatrudnienia pracowni­ków w formę pracy kontraktowej, wskazują także na izolację społeczną pracowników zdalnych oraz na brak wyznaczonych godzin pracy, co może prowadzić do pracy w nadgodzinach i do przepracowania.Praca zdalna, według związków zawodowych, jest rodzajem „ukrytej pracy akor­dowej”, którą wynagradza się za efekty pracy. Faktycznie telepraca może być tak traktowana, ponieważ w pracy zdalnej ocenia się efektywność pracy, a nie czas, który spędza się w siedzibie firmy. Jedynym rozwiązaniem może być zaproszenie przedsta­wicieli związków zawodowych do wspólnego planowania, a w okresie późniejszym—   wdrażania programu telepracy w przedsiębiorstwach. Pewne obawy mają również swoje uzasadnienie w kodeksie pracy

Wdrażanie telepracy oprócz licznych zalet i korzyści niestety wiąże się również z pewnymi niedogodnościami dla każdej z analizowanych grup. Do podstawowych wad systemu telepracy można zaliczyć:spore koszty początkowe (zakup odpowiedniego sprzętu komputerowego dla pracownika, podłączenie w domu drugiej linii telefonicznej),   wyższe koszty związane z utrzymaniem komunikacji z telepracownikami, konieczność posiadania odpowiedniej infrastruktury technicznej, utrata tożsamości przez firmę,  spadek zaangażowania w pracę zespołową,  ryzyko wycieku informacji poza firmę,  brak możliwości bezpośredniej kontroli pracowników,  niebezpieczeństwo popadnięcia w pracoholizm przez pracowników.

Współczesne przedsiębiorstwa coraz częściej opierają swoją działalność na zasobach niematerialnych, a zwłaszcza na wiedzy i informacji. Zatem długofalowe budowanie potencjału zawodowego, przez inwestowanie w szkolenia pracowników w polskich przedsiębiorstwach, umożliwi im w przyszłości uzyskanie przewagi kon­kurencyjnej na rynku. Przedstawione zagadnienia dotyczące znaczenia wiedzy dla pracowników i samych przedsiębiorstw, na przykładzie dużych podmiotów w województwie zachodniopomorskim, wskazują, że odpowiednie kształtowanie wiedzy w organizacji może decydować o wzbogacaniu jej wartości min. o indywidualną wiedzę czy kwa­lifikacje pracowników.

Obiekty- tematy pozostają ze sobą w ścisłych relacjach. Drugą część stanowią głównie meta- dane, czyli różnego rodzaju atrybuty określające i systematyzujące dany temat. To z kolei pozwala na przeszukiwanie zawartości przy użyciu różnych kryteriów. W celu utrzymania jednolitego opisu dokumentów dla tak szerokiej zawartości wprowadzo­no standardowy system dokonywania opisu dokumentów, dzięki czemu proces prze­szukiwania danych jest znacznie łatwiejszy.Wdrożenie systemu przyniosło następujące rezultaty:   usprawnienie przeszukiwania materiału między lokalnymi repozytoriami wiedzy;  standaryzację procesu obsługi wymiany dokumentów i kreowania zawartości;zwiększenie wydajności systemu przez wprowadzenie systemu metadanych;wzrost produktywności pracowników; polepszenie jakości pracy dostarczanej klientowi.